Hoe vergroot ik de plaatsingskans van een artikel?

Handreiking voor iedereen die niet alleen een artikel wil schrijven, maar het ook geplaatst wil krijgen…


De redactie van een populair medium zal niet zomaar tot plaatsing van een opinie-artikel overgaan. Komkommertijden daargelaten, is het aanbod aan artikelen meestal groot. Door je bewust te zijn van selectiecriteria die de redacties hanteren, kan de plaatsingkans worden vergroot. Belangrijke en veelgehanteerde criteria zijn:

  1. De ondertekenaar heeft autoriteit. Dat zal gelden voor bijvoorbeeld de lijsttrekker van een politieke partij, maar minder snel voor de overige kandidaten. Ook de plaats op de lijst maakt uit: een kandidaat uit de top-5 zal over enige media-autoriteit beschikken, daarbuiten wordt het echter lastig. Tip: kies een mede-ondertekenaar van het stuk met autoriteit, bijvoorbeeld iemand met maatschappelijke of wetenschappelijke autoriteit op de inhoud van het artikel. Hoogleraren, oud-ministers en publicisten doen het meestal goed.
  2. Het thema van het artikel heeft mediamomentum. Het is een bijdrage aan een onderwerp dat in die periode (die soms maar een aantal dagen beslaat) actueel is in de media. Als het aansluit bij artikelen in het medium zelf of een reactie is op eerdere opinie-artikelen wordt de plaatsingskans sterk vergroot. Het noemen van eerdere bijdragen in hetzelfde medium levert punten op!
  3. Het artikel is anders, afwijkend of apart. Het biedt nieuwe feiten, een nieuw (nog weinig gehoord) gezichtspunt of een interessante verbinding met andere terreinen. Het afwijkende kan ook zitten in de ‘draai’ ten opzichte van wat men van jezelf of de met jou geassocieerde groep (bijvoorbeeld de milieubeweging) verwacht. Een artikel over de afschaffing van de basisbeurs voor een partij die onderwijs hoog in het vaandel heeft is ogenschijnlijk afwijkend.
  4. Het artikel sluit goed aan op de doelgroep van het medium. Het attaqueren van de kilometerheffing is in De Telegraaf gemakkelijker dan in de Groene Amsterdammer…
  5. Tot slot: de directe plaatsbaarheid van het artikel. Journalisten zijn lui, maar aan veel opinie-artikelen – zelfs artikelen die aan de eerste criteria voldoen – is redactioneel nog veel aan te merken. Alleen in komkommertijd heeft men tijd en zin om van een slecht geschreven artikel nog iets te maken. Hoe beter het artikel tekstueel is, hoe sneller het kan worden geplaatst. Vergeet niet dat er soms op het laatste moment tot een andere samenstelling van een opinie-artikel wordt besloten, bijvoorbeeld door actuele gebeurtenissen of de inzending van een bijzonder gewild artikel. Daardoor kan een artikel dat nog niet eerder is geredigeerd ineens in aanmerking komen voor plaatsing, mits het goed geschreven is. Naast tekstuele kwaliteit speelt ook de vorm van het stuk mee. Het belangrijkste daarin is de lengte. Het gemiddelde opinie-artikel bedraagt 600 tot 700 woorden. Stukken van 2000 woorden maken een kleine kans geplaatst te worden, omdat er teveel redactie nodig is om die te proportioneren.

…met een helder artikel…

Een goed opinie-artikel is eenvoudig te begrijpen, maar voegt toch iets toe aan de discussie. Dat kan worden bereikt door:

  1. Een enkelvoudige hoofdgedachte voor het artikel te bepalen. Meerdere boodschappen laten zich slecht in een enkel artikel verkopen. Vermijd daarom ook de “Overigens ben ik van mening…”-constructies.
  2. Bij een politiek artikel: een boodschap te kiezen die de algemene partijvisie of de algemene visie van de beweging die je voorstaat ondersteunt.
    Een goede hoofdgedachte bevat een stellingname op een principiële ‘clash’ van meningen en is niet enkel een pleidooi voor een serie standpunten of oplossingen. Bijvoorbeeld: in een artikel over onderwijs moet het niet enkel gaan over de benodigde miljarden, maar om een duidelijke politieke keuze tussen investeren in onderwijs ten koste van de staatsfinanciën nu versus korte-termijngewin door een laag begrotingstekort, maar verschraling van ontplooiing en economie op de langere termijn. Door in die termen te spreken wordt je positie veel duidelijker.
  3. Argumentatie op te bouwen volgens het SEXI-model uit de debatleer: State, Explain and Illustrate. Kies een duidelijke stellingname, leg die vervolgens uit en geef daarbij een voorbeeld. Doe dat voor elk statement/argument dat in het artikel wordt gebruikt. Het dwingt je om je stellingen uit te leggen (waarmee het artikel inhoudelijk overtuigender wordt) en het vergroot de herkenbaarheid van de argumentatie.
  4. Te beginnen met de conclusies. Een opinie-artikel is per definitie betogend. Begin zo snel mogelijk met het poneren van de stellingname, en werk die daarna uit volgens het SEXI-model. Een opinie-artikel moet geen thriller zijn, waarin de clou pas op het eind duidelijk wordt.
  5. Niet minder dan twee en niet meer dan drie argumenten voor je stellingname te geven. Een goed uitgewerkt argument is overtuigender dan een litanie aan ongefundeerde statements!
  6. Jargon absoluut te vermijden. Populaire media zijn geen vaktijdschriften, en technocraten zijn geen goede campaigners. Lezers – hoe hoog opgeleid ook – hechten meer waarde aan je mening als je die begrijpelijk kunt uitleggen. Jargon wordt gepercipieerd als een vlucht in een afgesloten cirkel van gelijkdenkende experts. Als jargon al nodig is, leg die dan uit. Dus niet: “CCS bij Barendrecht slecht idee, want de semiporeuze lagen bieden wellicht geen afdoende bescherming tegen CO2”, maar: “Gasopslag onder Barendrecht gevaarlijk en onnodig”.
  7. Bij een politiek artikel: een koppeling te maken met bereikte resultaten of een belofte te doen. In campagnetijd is niet alleen de mening van een partij interessant, maar ook het gerealiseerde of geplande gedrag. Ook het afzetten tegen andere partijen verheldert je eigen positie, maar pas daarbij wel op voor de boemerangeffecten die dat kan opleveren.
Share

Leave a Reply

Your message will be published on this website, after approval of the webmaster. If you prefer a personal reply that will not be published, please use the contact form.